Bloggfćrslur mánađarins, nóvember 2010

Litli grísinn

 

Davíđ hittir í markÍ bókinni Stormskeriđ eftir Björgvin G. Sigurđsson fyrrv. bankaránsmálaráđherra lýsir hann ţví ţegar Davíđ Oddsson, ţá seđlabankastjóri, kom askvađandi á fund ríkisstjórnarinnar í ađdraganda bankahrunsins og tilkynnti ađ ţetta land okkar á norđurhjara veraldar vćri fariđ norđur og niđur, - semsé ennţá norđar og neđar og gjörsamlega veg allrar veraldar. Grípum niđur í skruddunni:

"Nú hafa útrásarvíkingarnir skuldsett landiđ ţannig ađ landráđum líkist, sagđi Davíđ og gaf Ólafi Ragnari Grímssyni vćnt olnbogaskot í leiđinni - uppklappađir af forsetanum og fleiri fínum mönnum, bćtti hann viđ. Skerum á landfestar og skuldirnar viđ útlönd, sagđi hann. Skiljum víkingana og ţeirra brask eftir. Ţá losnar ţjóđin viđ erlendu skuldirnar og viđ getum haldiđ áfram betur sett en nokkru sinni fyrr."

Ađ ţessari tölu lokinni barđi hann í ríkisstjórnarborđiđ af svo miklu afli ađ borđbúnađurinn tókst á loft og kaffiđ skvettist í frosin andlit fundargesta. Ţví nćst reif hann í krullurnar á sér og öskrađi einsog ljón: "Og reyniđi svo ađ láta hendur standa fram úr ermum helvítis amlóđarnir ykkar! Djöfulsins dusilmenni og leppalúđar sem ţiđ getiđ veriđ! Hálfvitar! Láttu grćđa eistu í punginn á ţér ţú ţarna Geir gunga eđa Gay gauđ eđa hvađ ţú nú heitir örlagarćfillinn ţinn! Ţú titrar einsog lauf í vindi! Ţú ert meiri kellingartuska en Imba Solla erkiapi! Og vakna ţú ţarna Jóhanna ráđherfa, you bloody motherfucker! Rífiđ ykkur upp á rassgatinu andskotans prumphćnsnin ykkar og látiđ verkin tala!"

Svona á náttúrulega ađ taka á ţessu. Í alvöru. Af festu, ákveđni og röggsemi. Ef Dabbi Don hefđi veriđ viđ stjórnvöldinn á ţessum tíma ţá hengju útrásarhlandaularnir núna rođflettir á skreiđarhjalli og allar ţeirra eigur vćru djúpfrystar.

SteingleyminnSteingrímur J. rađlygari sagđi í kosningabaráttunni ađ kćmist hann til valda ţá yrđi hans fyrsta verk ađ hafa hendur í hári bankarćningjanna og láta kyrrsetja eigur ţeirra, en auđvitađ var ţađ ómarktćkt vinsćldahjal einsog hans var von og vísa. Eftir kosningar sneri hann öllu á haus: Almenningi var látiđ blćđa út og ríkisstjórnin hélt hlífiskildi yfir útrásardólgum og öđrum kúluvömbum bankanna, enda ófáir stjórnmálamenn innvinklađir í dýpsta sorann. Skylt er skeggiđ hökkunni. Og stađan er eins í dag.

Núna fyrst, tveimur árum eftir hrun, er gerđ húsleit hjá meintum bankarćningjum, sem er líklega heimsmet í vitleysu á sviđi stórglćparannsókna. Allir eru yfirheyrđir í fyrirtćkjum ţeirra, hver einasti starfsmađur; alveg frá pappírstćtarameisturum uppí skúringakellingar, - allir nema hinir "grunuđu." Ţađ borgar sig ekki ađ vera ađ ónáđa ţá. Ţeir gćtu orđiđ tens og misst legvatniđ. Sérstakur saksóknari gćti ađ auki ţurft ađ blćđa á ţá fari međ limmósínu eins og hann ţurfti ađ gera međ Sigurđ Einarsson.

SkitnirHvađ ćtti Sérstakur saksóknari svosem ađ finna í skúffum hinna grunuđu bankarćningja heilum tveimur árum eftir glćpinn annađ en klámblöđ, afrifna miđa á Bubbatónleika og svo kannski notađa smokka undir rúmi eftir veislur međ útrásarmellum og öđrum stjórnmálamönnum? Ef einhver markverđ tölvugögn finnast ţá er ţađ kraftaverk. Hvađa almennilegi innanbúđarbankarćningi lćtur ekki endurnýja tölvuflota sinn eftir vel heppnađ heimsklassa rán?

 

Lćt hér fljóta međ texta viđ lag af nýju plötunni minni "Látum verkinN tala," sem kemur út nćsta mánudag. Lagiđ, sem heitir Litli grísinn, má finna í tónlistarspilaranum hér til vinstri á síđunni. Kalli Bjarni syngur og ég er á öllum hljóđfćrum einsog venjulega:

 

ÚtrásarvíkingurLITLI GRÍSINN

(Lag og texti: Sverrir Stormsker)

 

Ţegar ég var ungur var ég ólýsanlegt frat,

átti´ei nćrbuxur til skiptanna,

rađađi í Bónushillur dósadrullumat

og dreymdi um ađ vinna á lyftara.

 

En veldiđ jókst og pyngjan óx er Kaupţing kynntist mér,

međ komu ţeirra breyttist mín tilvera.

Áđur en ég vissi var ég orđinn billjóner

sem alsćll skuldađi 1000 milljarđa.

 

Sagan hún flaug, ég setti´upp geislaBaug,

sá var sko ţyngri´en blý.

Hringurinn minn, hann horfinn er um sinn,

- hann mun samt birtast á ný.

 

Ég lán tók fyrir öllu, já ég ţurrjós mína ţjóđ,

ţađ er ljóst ađ ég var "lánsamur."

Mínum löngu Baugfingrum ég tróđ í sérhvern sjóđ

ţví ađ sama skapi var ég ránsamur.

 

Ég keypti félög, mergsaug ţau, ég átti bara allt,

allt er hćgt ađ fá međ pyngjunni.

Skjótt ég komst ađ raun um ţađ ađ fólk er líka falt,

fyrir slikk ég keypti ţingmenni.

 

Ég lánalínur tók í nefiđ, gerđist Glitnisblók,

lét greipar sópa´um allt uns Klakinn sökk.

Ţá fór ég úr hreinu kóki yfir í dollu-diat kók,

en duldi´á vísum stöđum seđlamökk.

 

Ađ strjúka lubba´um höfuđ frjálst ţađ núna erfitt er,

ađ eiga falda sjóđi er mikil raun.

GeislaBaugurinn herđist mjög ađ höfđinu á mér,

en hvađ međ ţađ? Ég kaupi Litla Hraun.

 

Sjá hér er ÉG, Íslendingurinn,

útrásin guđdómleg.

Ţjófur er hver? Hann ţrengist hringurinn.

Ţađ er ljóst ađ ekki´er ţađ ég.

 

Ég mun um síđir í vasa mína flytja fjársjóđinn,

fúlgur eru enn til skiptanna,

svo eflaust mun ađ lokum rćtast ćskudraumur minn

sem er ađ fara ađ vinna á lyftara.

 

 


mbl.is Ekki bođađur til yfirheyrslu
Tilkynna um óviđeigandi tengingu viđ frétt

Innskráning

Ath. Vinsamlegast kveikiđ á Javascript til ađ hefja innskráningu.

Hafđu samband