Minningaror­ um Arnar S. Helgason, tŠknimann

FŠddur 6. aprÝl 1973 og lÚst 20. mars 2018

á

Arnar Sigur­ur HelgasonŮa­ eru r˙m 25 sÝ­an Úg kynntist Adda. Hann var ■ß a­ vinna me­ brˇ­ur mÝnum Ý Kassager­inni ß ÷flugum lyftara. Addi ■ˇtti fyrirtaks lyftaradrŠver en ßtti ■a­ til a­ sofna undir střri og keyra hrjˇtandi Ý gegnum skilr˙m og veggi og hafna me­ grÝ­arlegu brambolti ß hßum kassasamstŠ­um og grafast undir hr˙gum af drasli. Verkstjˇrinn var af gamla skˇlanum og vildi frekar a­ menn notu­u dyrnar til a­ komast ß milli sala. Addi gat Ý raun lyft ÷llu ß ■essari vinnuvÚl nema augnalokunum. Hann skipti ■vÝ um gÝr og fˇr Ý rafvirkjun og var vakinn og sofinn vi­ řmis st÷rf tengd ■vÝ fagi me­an honum entist heilsa til. Hann var tŠknima­ur ß hinum řmsu ˙tvarpsst÷­vum, n˙ sÝ­ast ß ┌tvarpi S÷gu ■ar sem hann ger­i gott mˇt undir styrkri yfirstjˇrn Arn■r˙­ar Karls, sem hann bar mj÷g vel S÷guna og h˙n honum.

á


Adda ■ˇtti margt lei­inlegra en a­ fß sÚr soldi­ Ý svanginn. HeilsufŠ­i var hans Šr og křr. Ăr og křr voru hans heilsufŠ­i. Hrifnastur var hann af svok÷llu­um ÷rorkumat sem uppistˇ­ af nŠringarÝkri gl˙tenlausri hollustu einsog unnum kj÷tv÷rum og hvÝtu hveiti. KanÝnufˇ­ur vildi hann ekki fyrir nokkurn mun lßta inn fyrir sÝnar varir en kanÝnum gat hann hinsvegar spor­rennt Ý massavÝs me­ eyrunum og ÷llu saman.

á


Ůar sem hann var mikill smekkma­ur ß mat og vÝn og vildi eing÷ngu hßgŠ­a hrßefni ■ß lei­ honum best sultusl÷kum ß bolnum uppÝ sˇfa fyrir framan sjˇnvarpi­ me­ lafandi pizzusnei­ Ý annarri og l÷­ursveittan hamborgara Ý hinni og svellkaldan frey­andi ÷llara Ý lÝtrakr˙s ß bor­inu, horfandi a­dßunaraugum ß lÝfsk˙nstnerinn og idoli­ Homer Simpson g˙ffa Ý sig pizzum og hamborgurum og svolgra Ý sig bjˇr fyrir framan sjˇnvarpi­.

á


Grei­viknari ma­ur en Addi var vandfundinn. Hann var alltaf bo­inn og b˙inn a­ veita fˇlki li­sinni, oft ˇumbe­inn a­ fyrra brag­i ■egar hann sß a­ hann gat komi­ a­ gagni. Hann var mikill reddari og var aldrei a­ benda ß klukkuna til a­ minna ß a­ hann hef­i n˙ anna­ vi­ tÝmann a­ gera en a­ hugsa um nßungann. Hann var alveg blessunarlega laus vi­ alla ■essa frŠgu alkafrŠ­ifrasa um a­ menn eigi fyrst og fremst a­ elska sjßlfa sig og sinn dřrmŠta tÝma og sitt mikilsver­a rassgat.

á


═ dag er Ý tÝsku a­ vera veinandi fˇrnarlamb me­ hortauma ni­rß bringu og grenja ˙t˙r fˇlki sam˙­ og athygli, en aldrei heyr­i Úg Adda barma sÚr yfir nokkrum sk÷pu­um hlut, hvorki hr÷rnunarsj˙kdˇmnum sem hann gekk me­ (e­a haltra­i me­ ÷llu heldur) nÚ yfir annarra manna ˇfullkomleika. Hann ßleit sjßlfan sig ekki gallalausan engil og taldi ekki a­ allt vŠri ÷­rum a­ kenna. Hann nennti engu sjßlfsvorkunnarpÝpi. Hann nennti hinsvegar a­ endasendast eins og ■eytispjald um bŠinn ■veran og endilangan til a­ gera m÷nnum grei­a og snatta og sn˙ast fyrir PÚtur og Pßl, jafnvel fyrir fˇlk sem kunni ekki a­ meta hjßlpsemi hans og gˇ­mennsku.


Ůa­ var ekki vottur af ˇheilindum og skÝtmennsku Ý hans barnslegu og hrekklausu sßl. Hann var gegnheilt lj˙fmenni. Gˇ­ur vinur vina sinna. Einn besti drengur sem Úg hef kynnst.
Fj÷lskyldu hans og ßstvinum fŠri Úg innilegar sam˙­arkve­jur.

á

á

(■essi minningargrein birtist Ý Morgunbla­inu Ý morgun).


ź SÝ­asta fŠrsla | NŠsta fŠrsla

BŠta vi­ athugasemd

Ekki er lengur hŠgt a­ skrifa athugasemdir vi­ fŠrsluna, ■ar sem tÝmam÷rk ß athugasemdir eru li­in.

Innskrßning

Ath. Vinsamlegast kveiki­ ß Javascript til a­ hefja innskrßningu.

Haf­u samband